Oma, waar hangt u uit?

In het park bij de vijver zitten twee stokoude oma’s. Hun rollators staan geparkeerd op het grindpad en de dames hebben zich heerlijk op een bankje genesteld. Ze voeren de eenden. Het lijkt de vrouwen niet op te vallen dat de stukken brood onaangeroerd op het ijs blijven liggen. Eenden vertoeven in deze perioden immers in warmere oorden.

Er wordt gekletst. Wartaal. De één vertelt uitgebreid hoe haar vroegere leven als Koningin van Nederland er uitzag. Die Bernhard was zeker een bengel, maar had ook een hart van goud. Hij bracht kleur in haar geïsoleerde bestaan. Nu is ze blij dat ze eindelijk vrij is en ongestoord in het park kan zitten. De ander knikt instemmend. Zij legt uit hoe leuk het was om goud te winnen op de Spelen van 1948. Dat waren nog eens tijden. Hardlopen had ze altijd al gekund, maar vier gouden medailles? Nee, daar had ze niet van durven dromen. Ik zit op een bankje verderop. Met plezier luister ik mee.

Vlak nadat de voormalig Koningin opbiecht dat ze op een adelblauwe maandag ook in de eerste versie van de Playboy heeft gestaan, wordt het gezellige gekakel ruw verstoord. Van onder de jurk van de vroegere hardloopster klinkt een luid alarm. “Hè verdorie!” roept ze uit. “Die zeikerds van thuis zijn me weer eens kwijt”. Op het stuur van haar rollator knippert een felrood licht. “Rustig van mijn oude dag genieten, zit er niet meer in sinds ik die chip van belangenorganisatie Alzheimer Nederland aan mijn bh heb bungelen. Altijd kunnen ze zien waar ik uit hang”, klaagt ze. “Alleen als mijn kinderen me kunnen gebruiken slaan ze alarm. Normaal gesproken laten ze me gewoon verrekken. Ik word vast zo weer opgehaald”, zucht de vrouw.

Ik blijf kijken wat er gebeurt. Een grote BMW komt aanstuiven en stopt bij de vijver. Een overspannen gezin stapt uit. Ze vliegen op de oude dame af. Wat zijn ze bezorgd geweest! De verontrusting op hun gezichten, het is nep. Slechte nep. Ik moet denken aan Goede Tijden, Slechte Tijden. In plaats van haar steeds kwijt te raken, kun je ook met oma gaan wandelen denk ik dan. Of Rummikub. Zijn ze gek op, oma’s. Heb je geen chip voor nodig. De oud-hardloopster is afgevoerd en ik ga naast de Koningin zitten. Ze vertelt nu over haar wereldtournee als beroemde zangeres. Ik glimlach en vraag of de eenden al vol zitten van het brood. Ze knikt en ik breng haar naar huis. Er hangt een visitekaartje aan haar tas.

Meer columns!!


22 thoughts on “Oma, waar hangt u uit?

  1. Pingback: Tweets die vermelden Oma, waar hangt u uit? -- Topsy.com

  2. Hahaha, dat is heel mooi omschreven, we gaan onze oudjes net als onze huisdieren chippen, en dan krijgen we straks ook een soort AMVEDI voor zoekgeraakte opa’s en oma’s……..

  3. Aardig stukje. Toch ben ik blij met die nieuwe apparatuur. Een alleenwonende oom van mij was aan het dementeren, maar er was nog geen plaats voor hem in een verpleeghuis. Als hij naar de kapper was geweest bij hem in de buurt, verdwaalde hij al. Vergeet niet dat kinderen vaak ver van hun ouders afwonen en een volledige baan moeten hebben en dat er ook oude mensen zonder kinderen bestaan.

  4. Slap begin van het jaar Grift ….. Je kunt beter !! Tot de volgende …. opa !!

  5. Ik ben mijzelf verloren voordat ik een chip kon laten plaatsen.
    Ik blijf net zo lang zoeken totdat ik mijzelf weer gevonden heb.

  6. Mooi stukje, ik heb me dit jaar ook voor genomen om vaker bij mijn oma te zijn. Om indd te rummikubben en haar beter te leren kennen..

    Nederlanders verwaarlozen elkaar wel emotioneel. Met onze progressieve egoïsme en toekomst dromen en op elkaar te zeiken hoe kut het allemaal is blablabla

  7. Eens met Ambrosia. Wel goed dat JWG de overdrijving in een column aandurft. Soms wringt in deze bijdrage de mix van realtiteit en hyperbool. Dementerenden hebben volgens mij dit soort verhalen zelden. En al helemaal niet zo in details over Juliana en haar man. Nog minder over Playboy. Deze generatie kent dat blad nauwelijks. Maar JWG blijft leuke bijdragen leveren.

  8. Pracht verhaal! Echt weer een kwestie, hier privacy, verwerkt in karakter en situatie.

  9. Ik raad de column schrijver aan de site te bezoeken van de Stichting Alzheimer en zich te verdiepen in de ziekte van Alzheimer.
    Ten onrechte wordt in de column de indruk gewekt alsof het oude dametjes zijn die aan Alzheimer lijden.
    Heel vitale thuiswonende mensen kunnen aan deze ziekte lijden en in hun leven van alledag bij tijd en wijle compleet de weg kwijt zijn. Zowel letterlijk als figuurlijk. In dat opzicht doet de column geen recht aan de bedoelingen van de stichting met de invoering van deze chip. Ieder middel waar de patient, familie en verzorgers baat bij hebben juich ik wat dat betreft toe.

  10. Bij mijn voordeur heb ik een verzameling van badges.
    Maar op pad kom ik er altijd achter dat ik vergeten ben er een mee te nemen.
    Maar dan bedenk ik weer dat rondom het kantorenpark van banken internationale hoofdkantoren en al die wandelaars ‘s morgens, tussen de middag en aan het eind van de dag met hun badges rondlopen.
    Vergetend dat niemand hen zal missen of naar huis wil begeleiden …….

  11. Nu zijn er natuurlijk zat mensen die hun familie verwaarlozen, maar ik vind zo’n chip geen slechte ontwikkeling. Alzheimer is echt heel erg, en uiteindelijk heb je aan je ouder een bejaarde peuter. Echt gedementeerden hebben dan ook niet de tegenwoordigheid van geest die de twee oudjes in de collumn hebben.

  12. Ik vind het een aardige vondst Juliana en Fanny naast elkaar. En dat visitekaartje aan de tas is goed, maar helpt niet altijd, deze mensen raken tassen kwijt of vergeten ze.

  13. Een trieste actualiteit in een geinig jasje, heel mooi gedaan!

  14. Origineel bedacht en geschreven.

    Quote: “De verontrusting op hun gezichten, het is nep. Slechte nep.”

    Maar deze column is echt. Echt goed!

  15. dit is zo’n stukje, vind ik, waarbij héél leuk en héél triestig bij elkaar komt. Ik krijg er een Toon Hermans gevoel bij…ik vind het héél origineel en mooi, gevoelig geschreven..

    louis

    “Eenden vertoeven in deze perioden immers in warmere oorden.” Eenden zijn géén trekvogels…die blijven in hun gebied..

  16. Wat prachtig, deze. Ik zat bij wijze van spreken naast je op het bankje. Trieste actualiteit verpakt in een komisch en ontroerend stuk.

  17. Ook van mij alleen maar complimenten en bewondering hoe jij steeds weer actualiteiten in een origineel jasje weet te verpakken!

  18. orgineel en humoristisch deze actualiteit neergezet,mooi!

  19. Wat een mooie verdwaling.
    Bonjour tristesse op een bankje in het park.

    Mien

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>