Appels zijn gezond

Ik sponsor een Afrikaantje, Machupa heet ie. Mooi mannetje is het. Twaalf jaar inmiddels en behoorlijk bijdehand aan het worden. Vorig jaar ben ik gezwicht voor één van die filmpjes over honger in Afrika. Confronterende beelden zijn dat en komen altijd op het verkeerde moment. Net als je een hap van een stokbroodje brie neemt, verschijnen de hongerbuikjes in beeld. Compleet met vliegen en een triest muziekje eronder. Ik streek over mijn hart en Machupa is het gevolg. Twee euro per maand en die jongen kan met minimale basisbehoeften in leven blijven. Hij blij, ik minder schuldgevoel.

Sinds een maand of wat bellen we af en toe. Gaat nogal onhandig. Mijn Swahili is niet wat het geweest is en hij kan slecht omgaan met de enige mobiele telefoon van het dorp. Collect call begrijpt hij dan weer wel. Gisteren belde hij me op. Of er nog wat gebeurd was hier. Machupa en ik hebben afgesproken dat hij in ruil voor mijn sponsorgeld af en toe interesse in Nederland toont. Doet hij dan ook braaf. Ik zeg tegen hem: “Machupa, het geld van onze regering is op. Niet zo op als bij jullie, maar het begint wel serieus te worden. Vier partijen hebben een tijdje gedaan alsof ze samen die financiële tekorten willen aanpakken, maar dat gaat niet door. En oh ja, er is een pelikaan ontsnapt uit een dierenpark. Dat is het wel zo’n beetje.” Machupa reageert nonchalant en zegt dat hij honger heeft. Vandaag eet hij voor de twintigste dag achter elkaar rijst uit een smoezelig kommetje. Of ik ook honger heb vraagt ie. “Ik heb net een appel op. Dat is erg gezond, wist je dat?”

Voor die twee euro per maand krijgt Machupa geen scholing, maar dat appels gezond zijn weet hij wel. Toen zijn moeder nog leefde heeft zij hem dat geleerd. Hij heeft er nog nooit één gehad, maar dat ze gezond zijn weet volgens Machupa iedereen. “Knap dat je dat weet man” complimenteer ik hem. “Bij ons is de afgelopen vijf jaar voor veertien miljoen euro onderzoek gedaan naar het effect van appels op mensen. En wat blijkt? Ze zijn inderdaad goed voor je!” vertel ik. Machupa vraagt hoeveel appels je kunt kopen voor veertien miljoen euro. Ik antwoord dat ik niet zo prijsbewust ben, maar dat je voor dat bedrag de hele provincie waar Machupa woont, kunt bedelven onder een dikke laag appelmoes. “ Na het onderzoek weten we ook hoe we appels langer kunnen bewaren” ga ik verder. “Zo lang dat je ze in goede staat kunt verschepen naar ons dorp?” vraagt Machupa. Bijdehand. Ik leg uit dat er eerst onderzocht moet worden of het gezondheidseffect ook van toepassing is op donkere mensen en daarna hoe appels het efficiëntst naar Afrika gezonden kunnen worden. Machupa begrijpt het niet. Hij bedankt me voor mijn twee euro per maand en zegt dat hij voorlopig geen tijd heeft om me te bellen. Verbouwereerd hoor ik aan hoe hij de verbinding verbreekt. Tijd voor een tweede appel, is schijnbaar nóg gezonder.

\"\"

Meer columns op Life is a Bitch!

Afrikaantje pesten

Zuid-Afrika lijkt mij een mooi land. Ik stel me uitgestrekte vlakten voor waar je volop kunt genieten van een grote verzameling wilde dieren en een prachtige natuur. Zou Sepp Blatter daar vorige week ook aan gedacht hebben? Sepp is voorzitter van de FIFA en in die rol afgelopen vrijdag aanwezig in Kaapstad bij de loting van het wereldkampioenschap voetbal. Volgend jaar wordt er weer gevoetbald om de bal van goud en voor het eerst vindt dit plaats op het continent Afrika. Het principe van een loting is mij volkomen duidelijk. Je pakt een lootje uit bak A en eentje uit bak B en dan weet je tegen wie je moet spelen. Wat mij echter niet duidelijk is, is de zielige poppenkast die daarmee gepaard gaat. Een loting is niet bepaald een gebeurtenis waar je heel erg opgewonden van wordt. Witte balletjes met een papiertje erin die in een glazen bol liggen te wachten tot ze eruit gehaald worden. Daarna volgen vaak de inhoudelijk sterke reacties op de uitkomsten. Denk aan opmerkingen als ‘deze loting mogen we niet onderschatten’ of ‘we zullen waakzaam moeten zijn’. De yuppenkliek van de FIFA vindt de loting wél spannend en maakt er daarom een grootse happening van. Het is natuurlijk héél erg belangrijk voor iedereen om te weten bij welke landen je in de groep zit. En dus worden alle belangrijke mensen uit het voetbalwereldje en voorál de mensen die zichzelf belangrijk vinden, ingevlogen om het schitterende schouwspel van de loting bij te wonen. Zodra de camera’s op deze lieden gericht zijn weten ze niet hoe gauw ze moeten roepen dat het zo fantastisch is voor het Afrikaanse volk dat het voetbal eindelijk op hun grondgebied plaatsvindt. Nou, wat is de ‘echte’ Zuid-Afrikaan er blij mee, ik heb de beelden gezien.

Daar waar de grijze elite langzaam over de rode loper richting de zaal schrijdt, staan de hongernegers buiten de hekken toe te kijken. Watertandend kijken Oom Tom en zijn kornuiten toe hoe al die omhooggevallen trainers met hun gelifte vrouwen grijnzend aansluiten in de rij voor het uitbundige buffetdiner. En het eten is me toch lekker in Afrika! Heerlijk die inheemse, met veel zorg geplukte vruchten. Een journalist vraagt buiten één van de locals tussen de tralies van het hek door of hij ook zo dolgelukkig is dat het voetbal eindelijk ‘thuis’ is. De man antwoordt verontwaardigd dat hij ook graag binnen had gezeten en had kunnen zien hoe de charmante Charlize Theron de lootjes uit de glazen bol haalde, maar dat hij slechts een gewoon arm Afrikaantje is en dat hij waarschijnlijk alleen maar het uitzicht verpest voor de televisiekijkers. Jammer voor hem. Binnen probeert Sepp zijn genodigden te amuseren met Zakumi, de officiële mascotte van het WK. Deze geestige luipaard is waarschijnlijk het meest pure wat ze te zien krijgen van Zuid-Afrika voordat iedereen weer naar huis vliegt in zijn privéjet. Ik kan niet wachten tot het feest begint in juni.

\"\"

\’