Belgen zijn droevige recordhouders

Vorige week stemde ik af op het Belgische Journaal en zag een grote schare bijna naakte mensen op een Brussels plein met een glas champagne in de hand. Dat zag er op de Nederlandse televisie net zo vreemd uit, maar tóch kijk ik liever naar de Belgische. Heeft te maken met het accent. Als Sacha de Boer mij iets vertelt over een auto-ongeluk met een zwaar gewonde denk ik direct aan iemand met een gebroken nek en een gapende hoofdwond. Als een Vlaamse presentatrice hetzelfde nieuwsbericht brengt, denk ik dat het slachtoffer zijn knie heeft gestoten tegen het dashboard.

Met gefronste wenkbrauwen zag ik de blote bende in Brussel op mijn televisiescherm heen en weer schuifelen. Slechts gehuld in groezelige boxershorts en afgedragen strings stonden honderden Belgen driftig te keuvelen in de kou. Ik zag vrouwen met stalactieten, waar grotten in de Ardennen nog een puntje aan kunnen zuigen. Er verschenen mannen in beeld met benen, die nog het meeste weg hadden van ongebakken reuzenpatatten. Het leek ze niet te deren, ze hadden wat te vieren. En niet zomaar iets!

België verbrak afgelopen donderdag het wereldrecord regeringsonderhandelen. Geen land ter wereld deed er ooit langer over om een kabinet te formeren dan onze Zuiderburen. Een prestatie van formaat. Iets waarvoor je halfnaakt de champagne open trekt. Zelfs het na de val van Saddam Hoessein intens verdeelde Irak deed er korter over om een nieuwe regering samen te stellen. Hoe triest het nieuws ook is, de Belgen buigen het om tot iets positiefs: ze zijn weer eens ergens de beste in! Na de grootste verzameling van voorwerpen met lieveheersbeestjesmotief (3.531 stuks) en de langste salami (1.152 meter en 16 centimeter), hebben de Belgen een nieuw record: 249 dagen zonder regering.

Maar de blotebillenparade in Brussel is een schijnvertoning. Een ludieke actie om de aandacht van hun bestuurders te trekken. In werkelijkheid zijn de Belgen diep bedroefd en willen ze hun record helemaal niet vieren. ‘s Avonds kijken ze naar het nieuws en zien beelden van hevige volksopstanden tegen regeringen in diverse Arabische landen. De Belgen hebben een blik in de ogen alsof er een grote schaal met heerlijke malse ossenhaasjes in de vuilcontainer wordt gekieperd. Ze zuchten en het enige wat in ze op komt is: “Oh oh, hádden wij maar een regering waar we het vertrek van kunnen eisen.”

Kiezen of delen

Anno 2010 is een driehoeksrelatie onderhouden geen makkie. Zeker niet voor een lange periode. Twee zelfstandige vrouwen evenveel aandacht geven vergt een enorm organisatorisch vermogen. En een strakke agenda. Ze beiden tevreden houden is nog veel moeilijker, zo niet onmogelijk. Als je het ene schatje een ketting geeft, wil de andere er natuurlijk ook één. Eigenlijk twee. Maar die portemonnee raakt wel een keer leeg! Ik denk dat een man die zo’n ingewikkelde verhouding langer dan vijf jaar goed kan runnen, bij uitstek geschikt is voor een hoge politieke functie. Steeds maar weer belangen afwegen, keuzes maken en prioriteiten stellen. Voortdurend liggen er conflicten op de loer, die je in de kiem moet smoren. Anders wordt het hommeles. Of erger.

De Nederlander Marcel Somers had met twee Belgische vrouwen een driehoeksverhouding. En niet zomaar eentje! De dames in kwestie heetten allebei Els en waren dol op parachutespringen met hun gezamenlijke minnaar. Er alleen twee vrouwen op na houden was Somers blijkbaar niet gek genoeg. Els en Els hielden van dezelfde man en accepteerden dat van elkaar. Betekende wel dat ze elkaar blind moesten vertrouwen en niet mochten laten vallen. Dat Els niet ging denken dat Els er stiekem met Marcel vandoor zou gaan. Of andersom. Ik weet niet hoe lang het paradijs voor drie bestaan heeft, maar één van de Elsen heeft uiteindelijk het loodje gelegd door met een gesaboteerde parachute uit het vliegtuig te springen. Ze heeft daarmee ongewild en met een flinke smak van een driehoeksverhouding een tweehoeksverhouding gemaakt. Somers verklaarde later dat de andere Els “mogelijk opgefokt was geraakt van de slaapkamergeluiden” en vervolgens de parachute van haar liefdesrivale onklaar heeft gemaakt. Die geluiden laten zich raden, want van een snoozende wekker of een omslaande bladzijde schiet je niet direct uit je panty.

De rechtszaak tegen de overgebleven en tevens verdachte Els diende deze week voor een Belgische rechtbank. Onbewust dwaalden mijn gedachten af naar de kabinetsformatie bij de zuiderburen. De Vlamingen en de Walen zijn als Els en Els geworden. De driehoeksverhouding tussen de macht en de twee taalkampen ging lang goed. Tot plotsklaps de macht te verleidelijk werd om te delen. Nationalistische Vlamingen wilden dat frites in heel België patatten gingen heten en radicale Walen wilden Brussel officieel tot Bruxelles dopen. En zie hier, een compleet verstoorde relatie waarin een scheiding steeds dichterbij komt. Driehoekskroonprins Marcel Somers werd getipt als de redder van België, maar maakte het niet waar. Wie wel?

N.B. Door vakantie in de week van 8 november pas weer een nieuwe column!

\"\"

Meer columns op Life is a Bitch!