Bourgondisch eetfestijn in Den Haag

De schepschotel van het restaurant van de Tweede Kamer moet verdwijnen. Dat vindt de hele fractie van de Partij voor de Dieren. Ja, alle twee vinden ze dat. Ik wist niet eens dat Haagse volksvertegenwoordigers tijd hadden om te lunchen, maar het blijkt dat ze voor een paar centen onbeperkt kunnen nassen van de daghap. Kauwen, kauwen en nog eens kauwen voor krap zeven euro. Volgens de PvdD staat dat haaks op de bezuinigingen en is het milieuonvriendelijk bovendien.

“Voor zeven euro kun je wel vier keer een stuk kip nemen” moppert Esther Ouwehand tegen een verslaggever. Waarom ze juist de kip noemt? Geen mens die het weet. Hadden net zo goed zevenenveertig salmiakballen kunnen zijn. Of drie liter appelmoes. Het gaat de PvdD om het principe: wie meer neemt, moet meer betalen. Ik heb een dringend verlangen om een keer aan te schuiven in de kantine van de Tweede Kamer. Wat ik dan toch zou meemaken.

In de pauze zitten Esther Ouwehand en Marianne Thieme wat te keuvelen. Zij aan zij aan de lange tafel. Knabbelend op een walnoot uit hun dure gemengde salade komen de megastallen ter sprake. “Wat een meedogenloze vleesfabrieken zijn dat toch. Bah!” Even verderop zit Fred Teeven. Mouwen opgestroopt en een rood-wit servet bij zijn boord in gepropt. De ene na de andere druppel vette jus druipt van zijn kin op de tafel. “Jan Kees! Jan Kees!” roept hij met volle mond. “De gehaktballen zijn heerlijk jongen, ik heb er al drie op. Zalige schepschotel vandaag!” buldert Teeven. Ouwehand en Thieme schrikken op van de schranzende liberaal. Met een vernietigende blik staren ze de Billy Turf van de VVD aan. Dat worden Kamervragen.

Ware politiek gaat tegenwoordig door de maag, zo blijkt. De minister legde al uit hoe je tegenwoordig komkommers en taugé moet bereiden, de PvdA alles te vertellen over wel of juist niet ritueel slachten en de PvdD stelt Bourgondische praktijken in de kantine ter discussie. Ik dacht altijd gedacht dat politici het grotere geheel van details konden scheiden, maar niets is minder waar. Wat er in de kantine op het dagmenu staat, hoe het bereid is en wat het kost, dát is pas belangrijk.

Haagse zelfreflectie

Van een politicus verwacht je dat hij standvastig is. Niet dat ie omvalt bij het eerste het beste zuchtje tegenwind van links of rechts. Betrouwbare mensen, met beide benen op de grond. Steeds meer Haagse lieden lijken daar moeite mee te hebben. Neem Tineke “Ticket” Huizinga van de ChristenUnie. Laat zich voor een fortuin naar Den Haag vliegen om een vergadering bij te wonen over bezuinigingen. Over bezuinigingen!

De naïeve schat begrijpt alle ophef over haar dure tripje totaal niet. Ze moest toch gewoon bij dat overleg zijn? Huizinga is inmiddels door Hogerhand ingefluisterd dat het publiciteitstechnisch slimmer is als ze het ticket zelf betaalt. En dat doet ze dan ook braaf, zoals het een christelijke politica betaamt. Misschien hoopt Tineke wel dat haar boetedoening haar de opbrengst van de zondagse collecte oplevert. Als pleister op de financiële wond. Iemand die ook wel wat positieve publiciteit kan gebruiken is Hero Brinkman. Die is het een beetje te hoog in zijn bol geslagen.

Bolleboos Brinkman vindt dat het te formeren kabinet ook het gedachtegoed van de PVV in het buitenland uit moet dragen. Ambtenaren aldaar moeten in de ogen van Brinkman als soort moderne missionarissen de standpunten van zijn partij positief propageren. Zonde om al het moois van het PVV-partijprogramma binnen Nederland te houden. Zulke pareltjes van opvattingen moeten de wijde wereld in! Ik stel me voor hoe dat gaat in de praktijk. Nederlandse ambassadeurs die de politie in New York voorstellen om stadscommando’s in te zetten in The Bronx om zo het geweld terug te dringen. Of een diplomaat die aan imams in Pakistan uitlegt, dat de PVV in de Netherlands van mening is dat al het goede van de Koran in een blad past ter grootte van de Donald Duck. Als Brinkman iets commerciëler denkt, zorgt hij ook voor een voorraadje Wilders-pruiken op de buitenlandse ambassades. Als relatiegeschenk voor lokale overheden.

Ik moet plots denken aan de Nederlandse mevrouw, die in een Iraanse gevangenis zit. Zij wil graag vrijkomen met hulp van het Nederlandse consulaat. Maar wat nou als dat consulaat tegelijkertijd aan de bewindvoerders uitlegt dat zij volgens de PVV flink kunnen cashen als ze in Iran de kopvoddentax introduceren? Komt ze dan ooit nog vrij? Helpt het haar als een Nederlandse ambassadeur onder het avondeten Ahmadinejad toefluistert dat de Dutch PVV de islam een gewelddadige en wrede religie vindt? Ik denk van niet. Haar laatste sprankje hoop zal verdwijnen als sneeuw voor de hete Iraanse zon, zodra de PVV-denkbeelden Teheran binnen sijpelen.

Het lange zomerreces van politiek Den Haag is bijna ten einde. Ik dacht altijd dat politici die periode gebruikten om tot bezinning te komen of prakkizeren hoe ze Nederland beter kunnen dienen. Of om hun eigen optreden in de Kamer te reflecteren. Niets blijkt minder waar.

\"\"

Meer columns op Life is a Bitch!