Neushoornpolitiek

Eenzame dieren zijn het, neushoorns. Let maar eens op, je vindt nooit een grote kudde. Het alleen zijn bevalt ze. Neushoorns hebben geen gezelschap nodig om gelukkig te zijn. Teruggetrokken en contactarm. Dat kenmerkt de neushoorn. Intelligent, dat wel, maar uiterst timide. In Dierenpark Amersfoort wonen er twee, Zimon en Saar. Een kleurloos liefdeskoppel. Beter nog: een gearrangeerd huwelijk. Bij elkaar in een hok gegooid en dan hopen dat er ooit een vonk overspringt. De sfeer tussen de twee is killer dan in het verblijf van de buren. Daar zitten de ijsberen.

Ook niet bevorderlijk voor een spoedige voortplanting is dat Zimon traag zaad heeft en Saar een te dik maagdenvlies. Ik verzin dit niet. De combinatie van de twee dikhuiden is zachtst gezegd geen gelukkige. De dierentuin wacht al jaren vergeefs op een neushoornbaby. De verzorgers hebben de zwaargewichten nu een handje geholpen door het maagdenvlies van Saar handmatig door te prikken. De gedachte alleen al. Zo’n mannetje in een blauw overall met kaplaarzen, die met een knuppel in de aanslag achterstevoren op de rug van een neushoorn zit. Als op een rodeostier, zoekend naar de juiste opening. En dan maar hakken en zagen. Na de geslaagde operatie heeft Zimon het eindelijk op zijn heupen gekregen en is voor één keer op Saar geklommen. Nu hoopt heel Amersfoort dat deze bestijging leidt tot een jonge tientonner. De neushoornrelatie en de voortplantingsperikelen doen sterk denken aan de kabinetsformatie. Daarbij is ook hardhandige hulp geboden.

Mark Rutte en Geert Wilders zijn als het neushoornkoppel. Rutte als de alleenstaande, celibatair levende Zimon en Wilders als Saar, de coalitiemaagd waar moeilijk doorheen te prikken valt. Het liefst laten ze elkaar links liggen. Maar voor deze ene keer wil Rutte proberen om samen met Wilders nieuw geluk te maken. Alleen lukt dat niet zonder hulp. Daarbij komt Lubbers om de hoek kijken. Hij moet met zijn charmes Wilders temmen en klaar maken voor een eenmalige toenadering van Rutte. Het PVV-partijprogramma is als een dik maagdenvlies en Lubbers zal flink moeten bikken om daar de juiste openingen in te rammen. Als dat al lukt, is daar nog het probleem van het trage zaad in de vorm van het CDA. Met traag zaad weet je het nooit. De ene keer schiet het als vanzelf in korte salvo’s naar de juiste bestemming. De andere keer kabbelt de kleffe massa op zijn elfendertigst de leiding uit. Hoogst onzekere factor, dat treuzelende teelvocht. Maxime Verhagen vervult de rol van traag zaad met verve, want het is niet te voorspellen wat PVV en VVD precies aan het CDA gaan hebben. Verhagen weet dat zijn inbreng cruciaal is en geniet daar intens van. Beetje vaag lullen en alle mogelijkheden open laten. Of hij de formatie enige vorm van vruchtbaarheid mee geeft ziet hij wel. Een ding is zeker: het vormen van een coalitie wordt een zware bevalling.
\"\"

Meer columns op Life is a Bitch!

Vrijgezel

Mark Rutte is vrijgezel. Niets mis mee. Ik denk zelfs dat hij het beter heeft dan menig soortgenoot. Denk bijvoorbeeld aan Wilders, die zijn vrouw alleen maar ziet in gepantserde bunkers. Of aan Wouter Bos, die sinds hij thuis zit, zijn vrouw veel meer ziet dan hem lief is. Mark Rutte niet. Mark flierefluit er lustig op los zonder ’s avonds aan te hoeven schuiven bij een gezin en dagelijkse beslommeringen aan te horen. Gewoon pizza met bier na een  dag zwoegen. Een heerlijk leven heeft Mark. Zo lijkt het tenminste.

Ik denk dat het hem simpelweg niet lukt om een geschikte vrouw te vinden. Dat hij al jarenlang heimelijk een spannende coalitie probeert te vormen met Fleur Agema  of Sabine Uitslag, maar daarbij slechts blauwtjes loopt. Openingszinnen als ‘Wil jij de liberaal in je voelen?’ en ‘Denk jij deze kille, rechtse rakker te kunnen laten smelten?’ zijn niet bepaald versiertrucs die je als een blok doen vallen voor de VVD-leider. Natuurlijk gaat zijn privéleven me niets aan en eigenlijk interesseert het me ook niet. Wat wél zorgen baart, is het vrijgezellengedrag van Mark Rutte tijdens de kabinetsformatie. Ik zie sinds de verkiezingen voorbij zijn aan alles dat deze man een bronstige jonkman is, smachtend naar een schone dame aan zijn zijde. Werk en privé combineert Mark als geen ander. Sterker nog, hij maakt er geen verschil tussen.

’s Avonds struint Mark op zijn studeerkamer de datingsites af en overdag heeft hij allerlei afspraakjes. Zijn partij is groot geworden bij de verkiezingen en zijn ego is net zo hard mee gegroeid. Iedereen wil iets van Mark en daar geniet hij intens van. Als een ware player rent hij van date naar date. Cappuccinootje met Geert, lunch met Femke en een borrel met Maxime. Even babbelen, checken wat voor vlees hij in de kuip heeft en dan hup, door naar de volgende afspraak. Hij date zich suf. Sommigen zijn zo brutaal ook vragen aan Mark te stellen. Maar macho als Mark zich voelt, gaat hij daar niet op in. Het Mark moeilijk maken is not done en bruut kapt hij het gesprek af en vliegt naar de volgende kandidaat.

De vele wisselende contacten in korte tijd maken Mark onzeker. Elk nieuw gesprek met een partij voelt als een onenightstand en hij is als de dood dat hij daarbij iets naars oploopt. Hij heeft tegenwoordig altijd een condoom om, ter voorkoming dat hij na een date met de PvdA moet bekennen dat ze samen iets moois verwachten. Rutte heeft nesteldrang en bindingsangst tegelijkertijd. Zich graag willen settelen, maar ook erg angstig om water bij de wijn te doen. Dat laatste kan ik hem niet kwalijk nemen, als eeuwige vrijgezel heb je nu eenmaal geen ervaring met het begrip samen.

\"\"

Meer columns op Life is a Bitch!