Onderduikseks

De Anne Frank Stichting huilt. Hun joodse heldin is ernstig beledigd. De Amerikaanse schrijfster Sharon Dogar heeft een controversieel boek geschreven over Anne Frank, op basis van het wereldberoemde dagboek. Dogar stelt dat Anne Frank op bepaalde vlakken niet zo onschuldig is geweest als dat ze lijkt. Dat komt door de vriendschap van Anne met haar buurjongen, Peter van Pels. Volgens Dogar is het overduidelijk dat Anne het bed heeft gedeeld met Peter. En niet om te slapen!

De suggestie dat de twee seks hadden, is de onbevlekte belangenbehartigers van Anne Frank in het verkeerde keelgat geschoten. Sensatiezoekerij is het! Smakeloos! Hoe durft zo’n derderangs schrijfstertje de maagdelijke onschuld van Anne zo aan te tasten? Volgens een trutje van de Anne Frank Stichting ging de kalverliefde tussen Anne en Peter echt niet verder dan twee handkusjes na een zondags potje ganzenborden. Hoogstens. Ik vraag me af waar de stichting zich toch zo druk om maakt.

Stel dát ze het inderdaad hebben gedaan. So what? Dat is toch te begrijpen? Het gaat hier om een pubermeisje dat noodgedwongen jaren ondergedoken zit om deportatie naar een concentratiekamp te voorkomen. Dag in dag uit verveelt ze zich met suffe spelletjes in een klein, verborgen huisje. Anne leeft met haar familie continu in de angst opgepakt te worden door de Duitsers. Plotseling loopt daar die kanjer van een buurjongen. Peter van Pels. Ze kan hem precies goed zien door een klein spleetje in de muur van Het Achterhuis. Wat is hij knap!

Het hart van de jonge Anne klopt als een bezetene en de hormonen gieren door haar lijf. Peter vormt de lekkere afleiding waar ze al tijden naar verlangt. Het lijkt me meer dan logisch dat die twee uitgebreid doktertje gespeeld hebben in een achterkamer. Dat ze met het verkennen van elkaars lichaam de moeilijke tijd even konden vergeten. Voor eventjes denken dat je een gewone puber bent in normale omstandigheden. Ik hoop van harte dat het verhaal van Sharon Dogar waar is. Dat Anne Frank in haar korte leven een klein beetje genot heeft kunnen voelen in een periode, die verder bol stond van angst, leed en verdriet.

Slaap lekker verder

Zoals hij daar zat, vond ik het zelfs een beetje aandoenlijk. Oud, slapend en een bril op het puntje van zijn neus. Ik moest denken aan mijn opa, die ook wel eens in zijn stoel in slaap viel, terwijl mijn oma zat te kletsen met haar zus. Een oudemannenkwaaltje denk ik. Nou ja, kwaaltje, dat weet ik zo net nog niet. Ik denk dat mijn opa er niet rouwig om was dat hij het nieuws miste dat de zoon van de buurvrouw, die vroeger in het dorp naast de bakker woonde, bij Harmsen weg was en nu waarschijnlijk voor zichzelf zou gaan beginnen. Of dat postbode Siemen de Margriet afgelopen week wéér een half uur later had bezorgd dan normaal. Opa lag intussen in alle rust heerlijk te snurken en miste dat alles. Het zomaar in slaap vallen is gelukkig de enige vergelijking tussen mijn opa en deze oude man.

Bruut werd de oude man wakker gepord. ˮHeinrich, wakker worden! De rechter riep net dat je  levenslang krijgtˮ tetterde de advocaat hem in zijn oor. Heinrich schrok wakker en mompelde: ˮHuh, wat?ˮ  ˮSchoften zijn het, ik ben veel te oud voor de bajes, hoe durven ze?ˮ snauwde hij. Zo moet het gegaan zijn vorige week in de rechtbank van Aken. Heinrich Boere stond er terecht voor de laffe moord op drie landgenoten in de Tweede Wereldoorlog. Vrijwillig had Boere zich in 1940 aangesloten bij een doodseskader van de SS, dat als doel had tegenstanders van de nazi’s in Nederland uit te schakelen. Je zou kunnen stellen dat Boere zijn werk zeer matig deed, aangezien hij met zoveel tegenstanders van de nazi’s in de buurt maar drie keer kon turven tijdens de héle oorlog. Desalniettemin blijft het een daad die niet onbestraft mag blijven. Er wordt van mensen wel gezegd dat ze milder worden naarmate ze ouder worden. Zo niet Boere. Waar je zou verwachten dat hij als 88-jarige zijn zonden zou overzien en excuses zou maken aan nabestaanden, hoor je uit zijn mond niets anders dan gezever over zijn gezondheid en dat hij al gestraft is. Dat klopt inderdaad, in 1949 kreeg hij al levenslang voor hetzelfde delict. Dat hij vervolgens is ontsnapt, genaturaliseerd tot Duitser en zodoende aan verdere vervolging ontkwam, vertelde hij er even niet bij.

Wat ik graag zou willen weten is waar hij over droomde in de rechtbank, terwijl de rechter het vonnis uitsprak. Verscheen er een glimlach tussen zijn rimpels, terwijl hij droomde over hoe hij een kogel tussen de oren van Teun de Groot mikte? Of droomde hij misschien over hoe goed de borrel smaakte, waarmee hij en zijn Freunde toostten op de goede afloop? Ik gun Heinrich veel slaap op een koud bed achter de tralies en zo snel mogelijk nog veel meer slaap, maar dan tussen zes planken.

\"2010-03-27-j\"