Lang leve de doden van 2010!

Heb je ook zo genoten van de Herinneringsminuut? Ik wel! Gisteren stelde een drietal zenders televisiekijkend Nederland in staat om een minuut lang mensen te herdenken, die in 2010 het tijdelijke voor het eeuwige hebben verwisseld. Om 19:58 precies werd de minuut uitgezonden en ik vond het werkelijk fantástisch! Speciaal voor de gelegenheid had ik een nieuwe TV aangeschaft om optimaal te kunnen herdenken. Ook had ik een hoop vrienden uitgenodigd en voor de nodige versnaperingen gezorgd. Niet om het één of het ander, maar wat hébben we heerlijk herdacht samen! Een minuut was natuurlijk veel te kort, dus we hebben er uiteindelijk een lange en gedenkwaardige avond van gemaakt.

We trapten de Herinneringsminuut af met een gedachte aan good old Harry Mulisch. Eerlijk gezegd dacht ik dat hij al jaren dood was, maar officieel blijkbaar pas sinds oktober dit jaar. Mulisch was zonder twijfel één van de grootste schrijvers ooit, maar het werd hoog tijd dat hij six feet under zou gaan. Ik bedoel, als je meer gepersifleerd wordt dan dat je zelf in de schijnwerper staat, weet je dat je tijd is gekomen. Na Harry was de Herinneringsminuut al voorbij, maar dat mocht de pret niet drukken. Er waren er nog zoveel om te herdenken!

Anton Geesink bijvoorbeeld, die ook het loodje legde in 2010. Ippon. Einde wedstrijd. Anton is 76 geworden en we verbaasden ons erover hoe oud je eigenlijk kunt worden met de ziekte van Parkinson. Dat valt reuze mee! Zijn familie maakte een goede keuze door hem te cremeren en niet te begraven; de stad Utrecht was als de dood voor naschokken. De herdenkstemming zat er bij mij thuis nu echt lekker in. Flessen Grolsch en pelpinda’s verschenen op tafel. Volgende herdenkpatiënt: Antonie Kamerling.

Tja, Antonie. Overduidelijk dat die er al een tijd niet meer zo’n zin in had. Een wandelende tijdbom, dat was het. En nu is die kleine blonde dood. Terwijl het derde biertje opengetrokken werd, vroegen we ons af welke invloed zwager Albert Verlinde precies had op de overlijdensweg van Antonie. Niemand wist het. Nog zo’n gevallen TV-held: verslaggever Conny Mus. Jarenlang lag hij zandhappend in het Midden-Oosten tussen ontploffende landmijnen nieuws te brengen voor RTL en wat denk je? Krijgt hij op vakantie in Nederland een hartaanval! Ik schoot in de lach en verslikte me bijna in een Bifi-worstje toen één van mijn vrienden dat zo zei. Met de nagedachte aan Jorans vader, Paul van der Sloot, bereikte onze herdenkavond zijn hoogtepunt. Het lachsalvo was lang en hevig.

Er overleden dit jaar ook mensen, die me dierbaar waren. Die herdenk ik op mijn eigen manier en wanneer ík dat wil. Daar heb ik geen televisie voor nodig.

Meer columns!!

Wedden op z’n Duits

Ik kan op skeelers met een dubbele achterwaartse salto over een rij met zeven rolstoelende bejaarden heen springen. Met gemak. Het is een kwestie van de juiste balans vinden tussen timing en zwaartekracht. Zeven AOW’ers verzamelen, die vijf minuten stil kunnen blijven zitten in hun rolstoel, is nog het moeilijkste van deze stunt. Echt, dat valt niet mee. Altijd is er wel één bij, die vanwege zijn Parkinson ineens een halve meter achteruit schiet en kun je weer opnieuw beginnen. Uiterst vervelend. Maar als ik ze dan eindelijk netjes op een rij heb en vlak over ze heen scheer, geniet ik daar telkens weer intens van. Diepgerimpelde gezichten onder mij, die me vol verbazing en met open monden vol kunstivoor aangapen. Onbetaalbaar. Ik weet zeker dat meer mensen mijn stunt waarderen als ze hem zouden zien. Helaas ontbreekt het me vooralsnog aan een groot publiek. Nu heb ik begrepen dat er bij onze oosterburen een Tv-programma is, dat vast en zeker geïnteresseerd is in mijn capriolen.

In Duitsland is reuring ontstaan omtrent de show “Wetten, Das…”. Een 23-jarige jongen probeerde, met enorme springveren onder zijn voeten, over vijf rijdende auto’s heen te springen. Dat mislukte jammerlijk en de pechvogel kwam hard ten val. Naar verluidt is hij na zijn ongelukkige actie deels verlamd. Voor onbepaalde tijd. Tja. Een hoge prijs voor een verloren weddenschap als je het mij vraagt. De vader van de jongen zat achter het stuur van de auto waarbij het mis ging. Ik vind dat raar. Het zicht lijkt me een stuk slechter dan vanaf de tribune. Hoe het ook zij, de weddenschap is verloren. Fors verloren.

Moord en brand schreeuwen critici nu en masse! De Tv-show moet direct van de buis volgens hen. Ik snap dat niet. Het Duitse publiek joelt en jubelt voor de meest bizarre stunts, maar oh wee als het flink mis gaat! Dan schort het plots aan de veiligheidsvoorschriften of aan de stuntselectie. Ik dacht altijd dat het idee van een weddenschap is, dat er ook een kans bestaat dat je ‘m verliest. Natuurlijk, je hebt verliezen en je hebt verliezen, maar kom nu alsjeblieft niet aan met een dit-had-voorkomen-kunnen-worden-excuus.

Intussen kan ik niet wachten tot ik op het Duitse toneel van “Wetten, Das…” mijn bejaardenstunt mag tonen. Maar hoe langer ik erover nadenk hoe kleiner ik de kans acht dat het ooit zover gaat komen. Ik durf te wedden dat één of andere goede bekende me er wel van zal weerhouden. Mijn vader ofzo.

Meer columns!!

Hete choco

Je kent ‘m vast nog wel, die reclame van Chocomel uit de jaren tachtig. Die met dat meisje dat, zodra haar ouders vertrokken zijn, het nummer Think mee blèrt en wild op de tafel staat te dansen. Weet niet waarom, maar ik kreeg er altijd meteen zin in. In chocolademelk wel te verstaan. Ik weet sinds kort wie dat meisje geweest moet zijn en die kennis maakt dat ik tegenwoordig liever een glühwein neem. Wie de rol dan speelde van dat opgewonden meisje? Astrid Joosten. Hoe ik dat weet? Onlangs bekende Astrid live op televisie dat een chocoladetaartje waar vloeibare choco uit stroomt haar enorm opwindt. “Ik word daar zó geil van, maar weet niet hoe ik het zelf moet maken”. Arme Astrid. Ik ben benieuwd wat zo’n nagerecht dan precies met haar doet. Glijdt ze van haar stoel als de ober met haar favoriete dessert aan komt zetten? Kreunt ze zachtjes als ze de hazelnoot van het toetje plukt? Ik wed dat ze haar man commandeert onder de tafel te kruipen op het moment dat het eerste hapje in haar mond verdwijnt. Ik verdenk Astrid er ook van dat ze in jarretels en een zijden beha op zondagmiddag naar Sjakie en de Chocoladefabriek zit te kijken. Maar de arme schat kan haar ultieme genotstoetje zelf niet maken, wat een droevigheid. Dat gun je toch niemand? Dat je de liefde moet kopen in plaats van haar zelf te veroveren? Gelukkig voor Astrid was daar Rudolf, de nichterige TV-kok, die getuige was van de hete bekentenis van Astrid en direct aan het kokkerellen sloeg. Dit soort zeldzaam goede stukjes televisie kom je tegen in het programma Life 4 you, een show gemaakt voor en door de verstandelijk minder bedeelden onder ons.

RTL4 presteert het al jaren om de crème de la crème van programmamakers op de buis te brengen. Denk aan programma’s als ‘Hoe schoon is jouw huis?’ en ‘Jouw vrouw, mijn vrouw’. Voeg daar een succesvolle soap aan toe waarin personages als herboren opstaan uit een rolstoel en je hebt goud in handen. Beter zie je het nergens. Het beangstigende is dat er ook nog eens een breed publiek voor is. Je durft toch niet met droge ogen te beweren dat je je zaterdagavond hebt gevuld met het kijken naar belegen dames die klagen dat ze een klussende man hebben? Of naar mislukkelingen die krokodillentranen huilend een jankverhaal ophangen dat ze in de schuldsanering zitten door een fout vriendje? In mijn ergste nachtmerrie durfde ik niet te vermoeden dat dit soort verhalen aan zou slaan bij zoveel huishoudens. Niets is minder waar helaas. Vroeger nam ik nog wel eens een warme choco voordat ik naar bed ging, val je lekker van in slaap. Ben blij dat ik dat ingeruild heb voor glühwein, ziet Astrid er ook nog eens jonger en beter uit.

Duidelijke taal

“Goedenavond meneer Balkenende, fijn dat u weer aan wilt schuiven voor het wekelijkse vraaggesprek.”
“Ook een goedenavond meneer Hagens, ik vind het altijd prettig om hier te mogen zijn.”
“Wilt u een kopje koffie?”
“Grappig dat u dat vraagt. Het is namelijk zo dat ik vaak om deze tijd gebruik maak van een kop vers gezette koffie, maar ik kom er helaas lang niet altijd aan toe. En soms heb ik na een lang debat simpelweg behoefte aan een blikje fris om mijn suikerspiegel op orde te brengen. ”
“Beantwoordt u mijn vraag nu met een ja of een nee?”
“Dat is maar net hoe u het bekijkt. Op een gewone vrijdag, waar er overigens niet zoveel van zijn voor een minister president, kijk ik om 8 uur het Journaal met Bianca en doorgaans drinken we dan koffie. Het was deze week echter zeker geen gewone week, maar nu ik hier zo met u zit, neig ik er toch naar om een kopje koffie te nemen.”
“Mooi, gebruikt u iets in de koffie? “
“U moet u goed beseffen dat er altijd meerdere oogpunten zijn van waaruit een dergelijke vraag kan worden belicht. Het is zo dat het normaliter mijn voorkeur heeft om alleen voor melk in de koffie te kiezen, maar het komt ook voor dat ik in bepaalde situaties kies voor een combinatie van suiker en melk.”
“Duidelijk, beide zaken staan voor u. Om geen kostbare tijd te verliezen wil ik graag door naar de eerste vraag. Wat is de status van het opstellen van een reactie op het rapport van de commissie Davids?”
“Laat ik voorop stellen dat het voor ons allen een roerige tijd is. We hebben te maken met een langdurige economische crisis en daarnaast spelen er tal van zaken die de hoogste aandacht van de regering verdienen. Het rapport waar u op doelt is daar één van en met de coalitiepartners doen we onze best om daar voor alle partijen op een passende wijze op te reageren.”
“Ehh, juist ja. Andere vraag dan maar: bent u voor of tegen verlenging van de Nederlandse missie in Afghanistan?”
“Weet u, ik heb grote bewondering voor de Afghaanse samenleving die voor een groot deel bestaat uit moedige mensen, die uit de grond van hun hart het land weer willen opbouwen. Ik ben zeer trots op de bijdrage die Nederland tot nu toe heeft gehad bij de wederopbouw van het land. Momenteel zijn we in Den Haag hard bezig met nadenken over deze kwestie.”
“Aha. Laatste vraag: vindt de vervolging van de heer Wilders een goede of een slechte zaak?”
“Het is natuurlijk zo dat de heer Wilders vaak een mening verkondigt, die niet strookt met mijn persoonlijke opvattingen. De PVV doet het de laatste maanden erg goed in de peilingen en de zaak tegen de heer Wilders levert hen ook de nodige publiciteit op.”
“Dank voor uw tijd meneer Balkenende, duidelijk verhaal. De kijker is een stuk wijzer geworden over de gang van zaken in politiek Den Haag. Mag ik u een fijn weekend wensen?”
“Doorgaans geniet ik erg van de weekenden zonder verplichtingen, maar vaak is het zo dat de politieke plicht roept en dat gaat dan ten koste van mijn privéleven.”

\"\"