Frank de Boer scrabbelt zijn hoofd leeg

Een voetbaltrainer staat voortdurend onder druk. Altijd maar presteren, terwijl verwaande directeuren continu over je schouder mee kijken. Of kritische fans, die onophoudelijk achter de dug out staan te schreeuwen dat je die ene waardeloze verdediger moet wisselen. Je moet van goede huize komen, wil je tegen die druk kunnen. Frank de Boer is zo iemand. Nu weet ik waarom.

Ik lees dat Frank de Boer een ideale manier heeft gevonden om zijn hoofd leeg te maken. Frank speelt namelijk Wordfeud met zijn vrouw om even alle tactische hoogstandjes, die voortdurend bij hem op poppen, te vergeten. Dit nieuws moet ik even op me in laten werken. Frank de Boer, de tot dusver uiterst succesvolle trainer van Ajax. De voormalige topverdediger van absolute wereldklasse. De man, die met een fluwelen pass in 1998 aan de basis stond van de winnende goal van Oranje tegen Argentinië. Die man komt onder de zware druk van het trainersvak uit door een potje online te scrabbelen tegen zijn vrouw!

Bedenkelijk zie ik De Boer aan de zijlijn van het trainingsveld naar zijn iPhone staren. Om de dertig seconden fronst hij met zijn wenkbrauwen en legt zo nu en dan zijn hand op zijn klamme voorhoofd. Waar ik denk dat hij ernstig twijfelt of hij zijn ploeg in een ruit met de punt naar voren of naar achteren zal laten spelen, legt Frank soepel het woord vork op het online speelbord. Drie keer woordwaarde. Daar heeft zijn vrouw vast niet van terug. Ik zie Frank wat roepen naar zijn assistent en denk aan een technische instructie over een ingewikkelde oefening met pionnen. Maar intussen vraagt hij doodleuk aan Hennie Spijkerman of penalty wel een echt woord is. Hennie knikt, Frank glundert. Dit potje gaat hij winnen.

Druk doet vreemde dingen met trainers. In gedachten zie ik Fred Rutten in de weer met het onder kliederen van een oude bloempot om de matige prestaties van PSV even te vergeten. Met een kwast een dikke blauwe stip schilderen en denken aan helemaal niets. Toevallig heb ik morgen een hele drukke dag. Geloof dat ik mijn moeder even bel voor een spelletje Rummikub. De kop even leeg maken en er daarna vol tegen aan.

 

Spijt van Jodenjacht

Als Jood zijnde is het niet lekker televisie kijken met je bord op schoot. Zit je net aan je matse te knagen, verschijnt er een item op de buis over supporters van ADO Den Haag. Je ziet een kamer vol schuimbekkende kerels met kale koppen, de longen uit hun lijven brullend. Ze rennen en springen door de zaal en blijven elkaar maar op de rug slaan. Je schudt je hoofd en beseft dat er geen beelden op tv te vinden zijn, die de oertijd dichter benaderen dan deze reportage over ADO-supporters. Hier kan geen Discovery Channel tegen op.

In hun supportershome vieren de wildebrassen een overwinning op Ajax. Reden voor een feest. Net als je een hap wilt nemen van je kubba bamia, verschijnt er een magere blonde Hagenees in beeld. Lex Immers. Een beperkte voetballer, die nog het meeste weg heeft van Silas, de afzichtelijke albinomonnik uit een boek van Dan Brown. Lex staat op de tafel met een microfoon en laat zich als voormalig harde kernlid ouderwets gaan. “Wij gaaaaan op Jódenjacht, wij gaan op Jodenjacht” jubelt hij. Lex gelooft dat de getatoeëerde ooievaar in zijn nek hem eindelijk geluk heeft gebracht. Twee keer winnen van Ajax, dan tel je mee. Als onderdanige chimpansees apen de overige aanwezigen Lex vals en luidkeels na. Samen op Jodenjacht, dát is het plan. Met tranen in je ogen hoor je de hysterische vreugde aan. De verslaggever zegt nog dat de club vandaag een boete heeft uitgedeeld aan Lex Immers, maar je hoort het niet meer. Jodenjacht, maalt het in je hoofd.

Een dag later is de euforie rond de voorgenomen kruistocht van Lex flink getemperd. “Ik heb een geuzennaam en een bevolkingsgroep door elkaar gehaald en daar heb ik spijt van” schrijft hij op de website van zijn club. Ach ja, het kan de beste overkomen. Wie roept er na een gewonnen potje toepen nou niet dat negers de oorzaak van alle kwaad zijn? Hartstikke menselijk. Je raakt in extase en bent jezelf niet meer. Dan gebeuren zulke dingen. De controle raak je volledig kwijt. Je linkerhand weet niet meer wat je rechterhand doet en voor je het weet sta je ergens brullend op een tafel dat we met zijn allen op Jodenjacht gaan. Zo gek is dat niet hoor, Lex! En het gebeurt overal. Heel Spanje heeft na het WK drie maanden lang op straten en pleinen gescandeerd dat alle protestanten gelyncht moesten worden.

Hoe langer ik erover nadenk, hoe onterechter ik de boete voor Lex Immers vind. Ik denk dat zijn club voetballers en mensen door elkaar gehaald heeft. Daar krijgen ze nog spijt van.

Droom van Oranje

Een droom. Geen gewone, maar zo eentje waar je lang over blijft prakkiseren wat ie nou betekent. Ik stond in mijn woonkamer en was gekleed in een fel oranje SS-uniform. De gordijnen waren rood-wit-blauw en de muur was vol gekalkt met pro-Nederland leuzen. ‘Hup Holland Hup’ las ik naast een levensgroot schilderij van Koningin Beatrix. De televisie stond aan. In een Bavaria-jurk gehuld presenteerde Rob Trip het nieuws. Geloof me, dat wil je niet dromen. Al nippend aan een biertje berichtte hij over de populariteit van Oranje in de wereld en dit werd geïllustreerd met een bizarre reportage uit Zuid-Afrika. Een volledig uitgedoste Oranjefan stond te pissen bij een onschuldig meertje toen hij werd gegrepen door een krokodil. De camera toonde een close-up van de grote krokodillenbek, waarvan de tanden langzaam oranje kleurden door het kauwen op twee enorme oranje neptieten. De arme jongen schreeuwde het uit van de pijn. Op de melodie van het Wilhelmus.

Ik zei al, het was een vreemde droom. Iedereen leek iets van Oranje te willen, zelfs stokoude diersoorten als de krokodil. Misselijk zette ik de televisie uit en liep naar het toilet. Opgelucht keek ik na een minuut of vijf achterom en wat zag ik? Een volmaakte oranje bolus! Hij rook naar vers gevangen haring en er stond zelfs een Hollands vlaggetje ingeprikt. Ik dacht dat ik gek aan het worden was.

Een hongerig gevoel deed mij op zoek gaan naar een ontbijt. In de keuken aangekomen sloeg ik wederom steil achterover van verbazing. Mijn keuken was getransformeerd tot een enorme FEBO-wand. Geen aanrechtkastjes of gootsteen maar een enorme rij metalen vakken gevuld met oranje kroketten en bamiblokken. Een SS-uniform ontbeert broekzakken waar je kleingeld in kwijt kunt en dus nam ik met een lege maag plaats aan de keukentafel. Zoals verwacht was ook de krant volledig oranje en als verdoofd sloeg ik hem open. Blije foto’s van handenschuddende fractieleiders, die net een Oranjeplus kabinet hadden gevormd. Er stond bij dat het inzetten van mensen van de technische staf van het Nederlands Elftal als onderhandelaars een gouden greep was geweest en dat de formatie daardoor een fluitje van een cent was. In het laatste stuk van mijn droom hoorde ik op een oude oranje transistorradio het bericht dat Balkenende de nieuwe voorzitter van de Oranjevereniging werd. Hij zag dat als een enorme uitdaging. Ineens kreeg ik het Spaans benauwd en viel ik flauw.

Met een schok word ik wakker. Ik kijk uit het raam en vang nog net een glimp op van de krantenjongen. Hij fietst door de straat met een oranje pruik op zijn hoofd. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. We worden wereldkampioen!

\"\"

Meer columns op Life is a Bitch!

Moet je horen

Vorige week was er een voetbalwedstrijd tussen 010 en 020. Doorgaans een gelegenheid voor een groot aantal oermensen uit beider supporterskampen om hun wederzijdse haat te uiten. Tevens na de missie in Uruzgan hét evenement dat ziekenboegen in no time doet uitpuilen. De KNVB en de gemeente Rotterdam was er veel aan gelegen om het beladen duel eens zonder een afgetakelde Coolsingel, in elkaar getimmerde wijkagenten en psychisch mishandelde scheidsrechters te organiseren. Rotterdam zou er the day after niet wéér uitzien als Bagdad.

Wekenlang was er gebrainstormd door voorzitter en stafmedewerkers over noodzakelijke maatregelen. Tijdens de laatste vergadering besloot men tot een rigoureuze drooglegging van de hele stad. De druppel die de emmer al zo vaak deed overlopen bevatte in elk geval geen alcohol. Daarnaast werden lelijke ballenjongetjes omgetoverd tot mooie ballenmeisjes. Dat laatste om de door Red Bull strak staande harde kern tóch nog een pleziertje te gunnen. Toen de rondvraag bijna ten einde was opperde de secretaresse een aanvulling: “Kunnen we geen doventolken inzetten om te checken wie er vieze leuzen scandeert in het stadion? Die kunnen we dan een stadionverbod geven.” Verrek, dat daar nog niet eerder iemand aan had gedacht!

Koos en Gonny van firma Deaf but Happy BV zaten op rij 8 van de tweede ring in De Kuip. Eigenlijk stond Koos ingeroosterd voor een tolksessie met dove verslaafden en Gonny voor het Dovenjournaal, maar de bekerfinale zorgde voor ruis in de planning. Met een verrekijker observeerden ze aandachtig de aanwezigen in het stadion. Koos en Gonny hadden een lange lijst bij zich met daarop de voornaamste krachttermen gedrukt. De Vieze Leuzenlijst noemen ze die bij de voetbalbond. Hierop werden door Koos en Gonny de rij- en stoelnummers van schreeuwlelijken aangevinkt. “Koos, wil jij eens meekijken? Daar, achter het doel. Ik liplees vrij duidelijk ‘hoerenjong’ uit de mond van die kale met een getatoeëerde F op zijn wang. Maar het kan ook ‘goed hoor’ zijn.” Koos was zelf net druk met het screenen van het familievak, waar hij meende te constateren dat een driftige supporter het geluid van een sissende gasfles inzette. Verduveld lastig te zien. Het liplezen van vijftigduizend supporters viel Koos en Gonny zwaar. De duizenden bewegende lippen en gebaren  overvielen hen als een Babylonische spraakverwarring tot de macht tien. In de rust voerden de ballenmeisjes een act op. Gonny veerde op en liplas direct dat velen  tegelijk ’bier en tieten tralalalá’ riepen. “Helaas Gon, dat staat niet op de lijst” sipte Koos. Binnenkort is er een persconferentie van de KNVB waarin de resultaten van de maatregelen worden gepresenteerd. Voor één keer verruil ik het Journaal voor het Dovenjournaal.

\"\"

Meer columns op Life is a Bitch!

Belgische boosheid

Een Belg die écht boos wordt, ik geloof nog steeds niet dat dat kan. Het komt door het taaltje van onze zuiderburen. Elke keer als ik een boze Vlaming op TV zie, denk ik dat het geen oprechte woede is. Die zachte intonatie, die lieve uitspraak, het past niet. Vorig jaar viel me dat voor het eerst op bij het gedoe rondom Fortis. Een zaal vol met boze, blutte Belgen en het enige dat ik dacht was: ze drinken straks gewoon gezellig een pintje met elkaar en alles komt goed. Eerst waren er de kwade blikken over en weer, maar zodra de aanwezigen geluid produceerden, ontpopten zij zich tot troetelbeertjes. Je kunt nergens liever uitgescholden worden dan in België. Gisteren zag ik er weer één, zo’n Boze Belg. Deze keer was het de voorzitter van de Belgische voetbalbond, François de Keersmaecker. Hij was bozer dan boos. Op coach Dick Advocaat (van de duivel). De lieverd had alle reden om boos te zijn, maar kon dat gewoonweg niet overbrengen. Gezicht op onweer, maar hij verwoordde zijn ongenoegen in een zachte, haast timide rede waardoor je direct medelijden met de beste man kreeg. En dat is zo jammer. Een eersteklas golddigger als Advocaat, die geen haar (nephaar in zijn geval) beter is dan menig gelukszoekende en daarmee sportverziekende voetballer, verdient het niet om op zo’n lieve manier toegesproken te worden.

Wat is er precies gebeurd? Wel, onze Kleine Generaal beloofde eind vorig jaar als bondscoach het Belgische voetbal uit het slop te trekken. Dick Advocaat zag daar een grote uitdaging in en vond het een eer om het nationale elftal van België, al jaren het lachertje van Europa, naar een hoger plan te tillen. Fanatiek ging hij van start en het begin was veelbelovend. In de eerste wedstrijd onder zijn leiding werd het aantal eigen doelpunten direct gehalveerd en werd er bijna gelijkgespeeld tegen de loodgieters van San Marino. Na twee maanden geploeter belde AZ. Die dachten aan het Belgische voetbal te zien dat Dick daar nooit full time mee bezig zou willen zijn en vroegen hem om als bijbaantje in Alkmaar op de bank plaats te nemen. Zelf had AZ namelijk net een andere gelukszoeker op straat gezet en was hard op weg richting het rechterrijtje. Dick zag zijn kassa al rinkelen en overtuigde met Haagse bluf de mietjes bij de Belgische bond. Die twee banen waren makkelijk te combineren volgens Dick. Afgelopen week belde er een rijke Rus. Dat zakgeld wat Dick bij België opstreek vond hij maar een lachertje en vroeg aan Dick of hij zelf ook niet in de lach schoot bij het zien van zijn bankafschriften. De Rus deed hem een riant aanbod en plotseling was Advocaat dat zogenaamde eergevoel vergeten en verruilde hij friet en bier voor kaviaar en wodka.  Het hoge niveau van de Oostblokkers zou beter bij hem passen. Ammehoela! In 2007 tekende Advocaat, niet meer dan een ordinaire graaier in de voetballerij, een contract bij Australië, maar zag daar ineens vanaf toen een andere Rus hem een zak olieroebels voorhield. Bij zijn nieuwe job in Rusland zou Advocaat er verstandig aan doen zijn collega’s te vriend te houden, want Russische boosheid uit zich doorgaans anders dan Belgische. Voor hij het weet verdwijnt hij na drie nederlagen naar een of ander werkkamp en zal ik me afvragen: Advocaatje leef je nog?

\"\"

Meer columns op Life is a Bitch!