Tot uw dienst

Zomaar een telefoongesprek in 2008 op een politiebureau in Amsterdam:

-    “Goedemiddag, brigadier Stoffelsen hier.”
-    “Dag meneer Stoffelsen, u spreekt met Janine de Ridder.”
-    “Hallo mevrouw De Ridder, waarmee kan ik u van dienst zijn?”
-    “Nou, mijn dochtertje Lisa gedraagt zich de laatste tijd nogal vreemd en ik maak me daar ernstig zorgen over. “
-    “Ehh juist, maar waarom belt u daar de politie voor?”
-    “Omdat ik sterk vermoed dat ze bij de kinderopvang dingen meemaakt, die niet goed voor haar zijn, maar ik weet niet precies wat. U moet weten, Lisa is bijna 5 en vermaakte zich altijd prima bij kinderdagverblijf Het Hofnarretje. Tot voor kort praatte ze honderduit over hoe leuk het daar was en met welke vriendinnetjes ze allemaal speelde. Maar de laatste paar weken is ze thuis juist heel afstandelijk en trekt ze zich voortdurend terug.”
-    “Ik geloof niet dat u zich daar direct zorgen over hoeft te maken mevrouw. Zo wispelturig zijn kinderen nu eenmaal op die leeftijd. Zoals u zult begrijpen zitten wij ons hier op het bureau niet bepaald te vervelen. Dus als u het niet erg vindt, ga ik weer verder met mijn normale werk.”
-    “Meneer Stoffelsen, alstublieft, laat me wat meer vertellen. Ik denk serieus dat er iets aan de hand is!”
-    “Goed dan, vertelt u verder, maar maakt u alstublieft wat haast. Ik ben hartstikke druk.”
-    “Ik doe mijn best. Gewoonlijk lees ik Lisa ’s avonds voor uit haar favoriete boek. Na het verhaaltje glimlacht ze lief naar me en krijg ik een kus van haar. Maar de laatste paar weken wil ze niet meer dat ik haar voorlees en als ik haar een nachtzoen wil geven, wendt ze haar hoofd af. ‘Jij bent meester Robert toch niet?’ vraagt ze dan aan me. Ik weet niet wat ik daarvan moet denken meneer Stoffelsen, maar het maakt me doodsbang.”
-    “Och mevrouwtje, kom kom, kinderen van vier roepen wel vaker wat. Dat weet ik nog wel van toen mijn kinderen klein waren. Daar moet u zich niet teveel van aantrekken.”
-    “Meneer Stoffelsen! U begríjpt toch wel dat ik als moeder ontzettend ongerust word van zo’n situatie? Net als wat ik gisteren hoorde bij het ontbijt. Lisa kan al een hele tijd zelfstandig naar het toilet. Maar ze vertelde dat meester Robert altijd met haar mee gaat als ze naar de wc moet. Lisa zegt dat hij rare woordjes in haar oor fluistert en haar helpt als ze klaar is met plassen. Ik ben ten einde raad en vraag u dringend om actie te ondernemen.”
-    “Wel, mevrouw ehh…”
-    “De Ridder.”
-    “Mevrouw De Ridder, u heeft uw dochter vast verkeerd begrepen en ik weet zeker dat dit op een misverstand berust.”
-    “Meneer Stoffelsen, ik ken mijn kind goed genoeg om aan te voelen dat hier iets goed mis is. Gaat u alstublieft op onderzoek uit, ik  smeek het u.”
-    “Okee okee, het is al goed. Ik zal eens kijken wat ik voor u kan doen.”
-    “Oh hartelijk dank dat u mijn melding serieus neemt, want er is echt iets mis bij die kinderopvang. Dat weet ik zeker.”
-    “Tot uw dienst mevrouw.”

De rest is geschiedenis.

Meer columns!!


16 thoughts on “Tot uw dienst

  1. Nou… geschiedenis…. pfff.. Mooi geschreven: er zullen wat verontruste ouders zo *gerustgesteld* zijn…

  2. Het is te dom voor woorden om aan te nemen dat peuters en kleuters zulke dingen vanuit zichzelf hebben of kunnen weten. Eén raad voor de politie…. je kunt beter bij een melding van vermoedens van kindermisbruik of mishandeling 9x voor niets gaan (wat ik hoop) dan één keer er niet op in te gaan. Dan hadden ( door bovenstaand verhaal) tientallen kinderen of meer, gered geweest van misbruik door die ene persoon. Voor alle ouders en naaste van kinderen, blijf allert, geloof het kind als eerste. Probeer op hun niveau ze te waarschuwen voor mensen die dingen kunnen doen die ze niet willen. Zorg dat ze altijd met al hun verhalen bij je kunnen komen. En als ze het niet onder woorden kunnen brengen, let dan ook altijd op hun lichaamstaal, die soms meer zegt dan woorden.

  3. Maar na afloop van het gesprek had meneer de agent wel mooi zijn nagels uitputtend geïnspecteerd. Dat dan weer wel.

  4. Mooi ingeleefd in de ouders. Schokkend dat de politie zo geblunderd heeft – en dat zal niet de laatste keer zijn geweest – .

    Knap gedaan, Jan Willem. Heel anders van stijl dan wat we van je gewend zijn, maar daardoor misschien wel extra indringend.

  5. “nou mijn dochtertje Lisa,…..”

    en dan begint het lezen en vrezen voor het ergste….goed geschreven!

    L.

  6. Het ligt er wel een beetje erg dik bovenop zo. Het is afschuwelijk dat eea niet serieus is genomen, daar niet van… Maar dat iets subtieler in deze column verwerkt, had de column sterker gemaakt. Vind ik.

  7. Sinds kort heb ik hier een heel ander stanpunt over …. voor mezelf dan ….. ik zal mijn standpunt hier niet ventileren om het niveau van de site op orde te houden !! Hulde aan jou en je column !

  8. Erg triest dit voorval, maar te makkelijk om de schuld in de schoenen van de politie te schuiven. Hebben de ouders contact gezocht met andere ouders van kinderen die daar verbleven? Hebben ze verhaal gehaald bij de directeur van het Hofnarretje? Zijn ze met hun kind naar een arts en/of psycholoog geweest om zaken hard te kunnen maken tegenover de politie? Iets te snel geoordeeld vind ik.

  9. De rest is geschiedenis …..
    Maar de geschiedenis herhaalt zich!
    Ik slaap er slecht van.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>